تازگی ها به هر وبلاگی سر میزنم همه نا امید و افسرده هستند . حتی حال و هوای عید و بوی بهار هم تاثیر چندانی  در عوض شدن روحیه دوستان مهاجر نداره .

اما این حالت فقط تو بچه های منتظر نیست واسه ماهایی هم که اومدیم همین طوره . همه ما به کانادا به چشم یک هدف نگاه میکنیم نه یک مقصد . با جون و دل واسه رسیدن میدویم . از اولین مرحله ای که اقدام به بستن قرارداد می کنیم تا دومین مرحله که باید دنبال مدرک جور کردن باشیم و.....آخرین مرحله که اخذ ویزا و در نهایت سفر به سرزمین آرزوهاست . خیلی از ما ها وسط های راه کم میاریم.خسته می شیم . هدفمون یادمون میره . گاهی اوقات اون قدر اوضاع مخالف ما و شرایط ما میشه که دلمون میخواد سر یکی داد بزنیم و تقصیر ها رو گردن این و اون بندازیم.

خانومها و آقایون : چه اونهایی که کامنت میگذارید چه اونهایی که خوانندگان همیشه خاموشید  _ همه ما و شما در یک مورد وجه اشتراک داریم . یا می خواهیم اقدام کنیم برای مهاجرت یا اقدام کردیم و وسط راه هستیم یا این که به مقصد رسیدیم .اما همه ما در رفتن و نموندن شریکیم و تقریبا توی یک راه هم مسیریم .

مهاجرت از نظر من مثل مسافرت با اتوبوس میمونه . خیلی از ماها فقط به هواپیما عادت داریم خیلی ها گاهی قطار و مسافرت با اون رو هم تجربه کردیم و خیلی ها همیشه مهمون ماشینهای آخرین مدلمون تو جاده بودیم . اما 99 درصد ما اتوبوس سوار نبودیم . ولی حالا بر حسب حرکت لاک پشتی مهاجرت و سفارتهای معظمه کانادا در جاهای مختلف همه به ناچار سوار این اتوبوس قراضه شدیم . این اتوبوس درب و داغون هر از گاهی تو دست اندازهای خیلی بد میافته جوری که یک یا چند نفر باید پا درمیونی کنند تا بشه این ابو طیاره رو از چاله ای که افتاده در بیارن.گاهی بی واسطه خودش لق لق میزنه . گاهی سر بالایی میره و گاهی سراشیبی . گاهی حرکتش از لاک پشت هم یواشتره و گاهی چنان سرعتی میگیره که خودمون هم باورمون نمیشه و ندیده میدونیم افتادیم تو سراشیبی ....

خواسته یا ناخواسته وقتی سوار میشیم قدرت تحمل ما محک زده میشه . مهم نیست دکتر باشیم یا مهندس یا رئیس یک کمپانی بزرگ یا کوچک . همه بلیط یک جور داریم.و به همه یک جور رسیدگی میشه .گاهی اوقات بعضی از ما خوش شانس تر هستیم و گاهی بعضی از ما دچار بداقبالی میشیم . اما ...اما...

یادمون باشه ما هدف داریم .همه ما آدمهای موفقی در ایران بودیم . همه ما هدفهای دراز مدت داریم و برای چند ساله آینده مون برنامه ریزی کردیم . الکی و بی برنامه نزدیم به دل جاده که وسط راه بخواهیم یک هو بکشیم کنار . من هم مثل همه شما روزهای سختی رو گذروندم . شاید سخت تر از بعضی ها و راحت تر از بعضی های دیگه .من در مقامی نیستم که قضاوت کنم اما درد همه شما رو با پوست و استخونم درک میکنم و برای همه شما دلواپس و نگرانم . نگرانم که گلنار عزیزم به خاطر مشکلاتش نتونست مادرش رو ملاقات کنه _ واسه مصی خوبم که دنیای فهم و معلوماته اما یک افسر نادون ردش کرده ولی محکم و قوی داره میره جلو تا مشت محکمی تو دهن بدخواهاش بزنه _ واسه طلای عزیزم که از شدت دپرس دیگه حتی نمی نویسه _ واسه کیت قشنگم که اونقدر بهم ریخته که دیگه همه ثانیه هاشو گم کرده _ واسه نیوشای گلم که آخر مهربونیه و یک دلش میگه از این همه تلاش دست برداره ولی یک دلش مانع میشه _ واسه روشنک خوبم که آخر مرامه _ واسه مانا که کلا دیگه نیست و با ما قهر کرده  _ واسه مریم بانو و مریم جون و همینطور آقای سندباد و همسر محترمش واسه فریار مهربونم و   واسه ژاله خوبم و مژده جونم  و ونوس  خوب و  پردیس  خانوم و کتی عزیز و  رزموند دلبندم و ملیحه جان و مرضیه مهربون و اشرف جون و گلی خانوم و پوپک عزیز و ستاره  جان و آقای محسن و آقای نیما  و  آقای داوود و  آقای کوروش واسه  تکتم دوست داشتنی و افرای عزیز و نرگس جان و آندیای مهربون و آسی خوب و نازنین زیباو پگاه جان و تیستو خاطره ساز و  سارای مهربون و لیلای عزیز و سحر جان وهستی و هادی گل و ......... واسه آقای علیرضا که داره کم کم چمدوناشو می بنده .حنای عزیز و نسرین جون  و

 واسه مامان دریا که الان تو کاناداست اما هنوز در گیر اخذ مدارک موندنشه تا مریم یادگار گلم و سان شاین عزیزو آقا رضا و آقا پوریا_ برای مسافر کبک و آقای فرزاد مالکی _ برای  پگاه عزیزم و سارا یک فنجون , واسه آقا سیاووش و مریم جون و اقا محسن و تانی جون و مامان نیکان و بابای عرشیا _ واسه آتوسا جون و اقاقی عزیزم و آقای فراهانی _ برای حنا خانوم گل و امیر آقا و آقای برادران و آقای بهروز و آقای بقایی و باران شاپرک زیبا و مهاجر عزیزم و رز نیمه پنهان ماه و مریم خانوم 2 و سیلوئت دوست داشتنی و مریم خوبم سمیرا جان و مامان سارا و باران عزیزم و فریبای ماه و لاله مقاوم و دوست داشتنی من  و خورشید شب مهاجر تا نلی و باسی و یک دسته گل بنفشه خوشبو و  ....همه اونایی که اسم بردم و اونایی که از قلم افتادید من شرمنده همه شما . برید تمام این وبلاگها رو بخونید غیر چند نفر همه شما وبلاگ دارید .اما چه ماهایی  که اومدیم و چه اونایی که هنوز در نیمه راه تو اون اتوبوسه موندید دچار یک مشکل هستیم . خستگی زیاد . والا حیف همه شماست . همه تحصیل کرده همه فهمیده همه جزو ثروتهای ملی و گنجینه های معنوی هستید . تو رو خدا تو این دست اندازها خسته نشید . جا نزنید . نمیگم این جا خود بهشته و سختی نداره و گرفتاریهاتون همینه که از اتوبوس پیاده شدید تموم میشه . خود من نمونه بارزش . دچار افسردگی شدم دچار روزمرگی شدم توی یک مقطع همه هدفهام رو گم کردم و پولهامو رو گم کردم ...توی این 7 ماه خیلی بلاها سرم اومد اما تو همین هفته تو همین عالم مریضی همین دیروز داشتم وب گ.... رو میخوندم . من و گ... دوستای قدیمی هستیم و من از خیلی از مشکلات این دختر و اتفاقات بیسار بدی که زندگیش رو متوقف کرد خبر دارم . از همه شما خبر دارم .تا اونجایی که خودتون من رو مهمون سفره دلتون کرد . از تک تک اونایی که توی این مدت واسم خواهر شدید و اونقدر بهم عشق دادید که خودم شرمنده این همه خوبیم .از گرفتاری های خیلیهای شما خبر دارم.می شناسمتون.دوستتون دارم.به خدا غم همه شما غم منه و شادی همه شما شادی من.

میخوام به همه شما این شعر رو تقدیم کنم مال من نیست و من نمی دونم مال کیه ولی یک چیز رو خوب میدونم تاثیرش خارق العاده است . من بزرگ نوشتم و رو در یخچالم چسبوندم میخوام شما هم همین کار رو بکنید . هر جایی که چشمتون میوفته تا یادتون باشه کی هستید و چه مقام و ارزشی دارید مخصوصا برای خودتون و  من :

تو شاهکار خالقی تحقیر را باور نکن

بر روی بوم زندگی هر چیز میخواهی بکش

زیبا و زشتش پای توست تقدیر را باور نکن

تصویر اگر زیبا نبود نقاش خوبی نیستی

از نو دوبار رسم کن تصویر را باور نکن

خالق تو را آزاد آزاد آفرید

پرواز کن تا آرزو زنجیر را باور نکن

سر در اون اتوبوس قراضه این رو بزرگ بنویسید و نزارید کسی شما رو دست کم بگیره .

موفقیت لحضه به لحضه همتون آرزوی قلبی منه . هدفتون رو فراموش نکنید . دعای خیر من بدرقه راه همه شما.

پی نوشت" اگه اسم کسی رو اول نوشتم یا چندم ازم دلگیر نشید . اگه کسی از قلمم افتاد ازم دلگیر نشید . همه شما واقعا برای من مهمید . در پناه حق باشید و به هم عشق و محبت هدیه بدهید این جوری دنیا جای قشنگتری واسه زندگی کردن ما میشه.